Tuesday, December 5, 2017

செங்கவின் உரை பாரி மகளிரும் வனமிழந்த சிறுத்தையும்...! ############################# தனிமையின் தீராப் பிணி பிடித்த மனக்குகைகளின் இண்டு இடுக்குகளிலிருந்து தமிழ்க் கவிதை வெளியை பிடித்திழுத்து வந்து கரையொதுக்கியிருக்கிறது காலப்பெருஞ்சுழி! கவிதைகளை, கவிகளை மக்கட் பெருங்கடலில் கரையக் கூவிக் கூவி அழைக்கிறது புறத்தின் நெருக்குதல். புறங்கழுத்தின் கடைசி நரம்பும் அறுபட , ஓங்கிக் குரலெடுத்துக் கூவ வேண்டிய கவிமனமோ, செவியற்றுப் போய்விடுகிறது. வீழ்த்தப்பட்ட வாழ்வின் ஏக்கம் அழுத்த அழுத்த வெடித்துச் சிதறிய நாளங்களில் வழியும் செங்குருதியை கவிதைகளென்று மொழி பெயர்த்திருக்கிறார் சோலைமாயவன். நீண்ட காலமாக நம்மவர்களால் கைவிடப்பட்டிருந்த திணைக்கோட்பாடுகளைத் தற்காலப் படைப்புவெளி மீண்டும் கைகொள்ளத் துவங்கியிருக்கிறது. இவ்வினிய போக்கை சோலையின் கவிதைகளிலும் காண முடிகிறது . சங்கப் பாடல்களுள் எப்பொழுதும் எனை ஏக்கத்தில் உறைவிக்கும் பாடல் அங்கவை, சங்கவையினுடையது. அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண்ணிலவில் எந்தையும் உடையோம்...... ............................................... யாம் எந்தையுமிலமே.... அன்பூட்டிய தந்தை, அரவணைத்த சுற்றம், அச்சமற்றுத் திரிந்த தாய்நிலம் யாவற்றையும் இழந்திருக்கும் திங்கள் வெண்ணிலவால் தூஸ்டிவிடப்பட்ட கையறு நிலையை அங்கவை, சங்கவையை அவ்வளவு எளிதாகக் கடந்திட முடியுமா...? யாவருக்குள்ளும் ஓர் அற்றைத் திங்கள் அமிழ்ந்திருக்கும் அகழும் பொழுதுகளில் மேலெழுந்து ஒளிவீசிப் , பிரகாசித்து, மங்கித் தேய்ந்து பின் மறையும். அங்கவைக்கும் சங்கவைக்கும் யாவர்க்கும் மட்டுமின்றி அவையல்ல பிறவுக்கும் ஓர் அற்றைத் திங்கள் இருக்கும். வனமிழந்த சிறுத்தைக்கும், வறண்டு விட்ட நதிகளுக்கும் கூட அது இருந்திருக்கலாம். வளமிழந்து, வயலிழந்து அந்நியத் தலைநகரில் அம்மணமாய் யாசிக்கும் சிறுத்தைகளுக்கும் மும்மாரி பொழிந்து முப்போகமும் விளைந்ததொரு அற்றைத் திங்கள் இருக்கவே செய்யும் . எனக்குள் இத்தனை கிளர்த்தும் இக்கவிதையை எப்படிக் கடப்பேன் நான்? தேயிலை நிழலில் உறங்குகிறது வனமிழந்த சிறுத்தை. அன்பின் ஐந்திணையென்று நிலம் பகுத்து ஒவ்வொரு திணைக்குமான வாழ்வியலை வகுத்து வாழ்ந்த தொல்மரபு. திணை மாந்தர் தொடங்கி மரம், பூ, பண், பறவை, விலங்கென்று வாழ்ந்த பெருங்குடி சொந்த நிலத்திலேயே அகதியைப் போல் வாழ நேரிட்ட அவலத்தை தன் காலடி மண்ணைக் கூடக் காக்கவியலாது தவிக்கும் கையறு நிலையைக் காட்சிப்படுத்த மூன்றே மூன்று வரிகள் போதுமானதாயிருக்கிறது சோலைக்கு. குறுகத் தரிக்கும் கலை வாய்த்திருக்கிறது. காதல் உறவாடிய துணையிழந்து களமாடிய வனமிழந்து சர்க்கசின் சின்னஞ்சிறு முக்காலியில் அமரும் வித்தையை யானைகள் எங்கிருந்து கற்றன? எண்ணாயிரம் கேள்விகளை எழுப்புகிறது இக்கவிதை. ஒற்றைப் பாய்ச்சலில் வனமளந்த பாதங்களை ஒரு தேயிலைச் செடிக்கடியில் கூனிக் குறுக்கும் படியான பேரவலம் அச்சிறுத்தைக்கு வாய்த்துவிட்டது. சிறுத்தைக்கு மட்டுந்தானா.....? கடக்க முடியாத கவிதையாகிவிட்டது. ###### கவிஞர்களுக்கென்ன...? ஏதேனும் ஓர் கவிதையை எழுதிவிட்டுப் போய்விடுகிறார்கள். ஆனால் அக்கவிதை நமக்குள் புதைந்து, ஈரம் உறிஞ்சி, முளைத்துக் கிளைத்து, வேரூன்றி விழுதூன்றி பின் நமக்குள் படரத் துவங்கிவிடுகிறது பெரும் கொடியென.... கரும்பச்சை நிறத் தண்ணீர் ஓடும் நதி அது. தலையில் அன்னக் கூடையையும், இடுப்பில் என்னையும் சுமந்து கொண்டு ஓர் நாளில் இரு முறை அந்நதியைக் கடப்பார் என் அம்மா. அப்படித்தான் அந்நதி எனக்குப் பழக்கம். கரையோரங்களில் நாணல்கள் அடர்ந்திருக்கும். நாணலில் மறைந்திருக்கும் நீர்க் குருவிகள் ஆளரவம் கண்டால் விருட்டென்று பறக்கும். படபடக்கும் அதன் சிறகுகளால் நதியை நம்மீது தூவிச் செல்லும். இருகரைகளிலும் தாழை அடர்ந்திருக்கும். பின்னந்தியில் தாழை மடலவிழ வாசம் நதியெங்கும் நிறையும். நதிக்கரையில் மட்டுமின்றி எங்கள் அக்காக்களின் தலைகளிலும் தாழம்பூ வாசம் வீசும். தூண்டிலிட்டு மீன் பிடிப்பதுதான் எத்தனை தவம்? கிடைத்த வரங்களை ( மீன்களை ) மணலில் புரட்டி, ஊனாங் கொடியில் கோர்த்தெடுத்து வந்தால் தெருவெங்கும் மணக்கும். சின்ன வயதில் சேர்த்து வைத்திருந்த கூழாங்கற்களை நீண்டகாலமாய்ப் பாதுகாத்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் நதியை....? இன்று அந்நதியின் மீது கட்டப்பட்ட தரைப்பாலத்தில் மகிழுந்து, சரக்குந்து, பேருந்தென்று எல்லாமே ஓடுகிறது. தண்ணீர்....? மண், மழை, நதி, வனம் என்று இயற்கை ஒருபோதும் நம்மைக் கைவிட்டதில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு பொழுதும் இயற்கையைக் கைவிடுபவர்களாகவே நாம் அறியப்படுகிறோம். இது வெறுமனே கைவிடுதல் மட்டும்தானா? இயற்கையை நாம் அவமானப்படுத்துகிறோம். அகழ்வாரை எத்தனை காலம்தான் இந்த நிலம் தாங்கும்? இக்கேள்வியே இவரின் பெரும்பாலான கவிதைகளில் தகிக்கிறது. நதியாலானதே கவிதை எனச் சொல்லுமளவிற்கு தொகுப்பு முழுவதுமே நதியோசை கேட்கிறது. கால்கள் இடறி தலை குப்புற விழுந்து கிடந்தேன் ........ .......... பசி தீர்த்த ஆறு. ( பக்-15) தாகம் மட்டுமல்ல... பசியும் தீர்த்த ஆறு. அம்மாவின் பசி தீர்த்த ஆறு. நமது பசியைக் கூட அது தீர்த்துத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நமது பிள்ளைகளின் பசியை எது தீர்க்கும்? நதியின் கேவலையும், வனங்களின் விம்மலையும் சுமந்த கவிதைகளால் நமக்குள் ஓர் துளி ஈரமேனும் சுரக்கத்தான் வேண்டும். ########## சாகடிக்கப்பட்ட நதிக்காகவும், வனங்களுக்காகவும் கண்ணீரின் கடைசி ஈரத்திலும் உருகும் கவிமனம் அதே நதிகளை , குளங்களை, கிணறுகளைச் சபிக்கிறது என்றால் நம்பமுடிகிறதா? ஒடுக்கப்பட்டவனின் பார்வையில் சூழலியலைப் பார்க்கும் பொழுது அதில் தெறிக்கும் நியாயம் மானுடத்தை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவர் நெஞ்சிலும் ஆணியறைகிறது. நூற்றாண்டின் தாகம் தீர்க்க மறுத்த இப்பொதுக்கிணறு என் குழந்தைகளின் பீத்துணிகளை வீசும் குப்பைத் தொட்டியாகட்டும் எனச் சபிக்கவும் செய்கிறார். எம் நூற்றாண்டின் ------------ ஊரின் நடுவே பொதுக்கிணறு( பக்-47) ஒரு குவளை நீருக்காய் தெருத் தெருவாக அலையவிட்ட தேசத்தை சபிக்காமல் என்ன செய்வது? மத்தவங்களுக்கு ஒரு வாய் தண்ணீர் கிடைக்காத ஊர்ல மனுச இருப்பானா... அம்மாவின் கண்ணீர் உஷ்ணமாக என்னுள் கிடக்கிறது. ( பக்-69) மேலும் ............. என் முப்பதாண்டு வாழ்வில் ஒரு முறையேனும் பறித்ததும் இறங்கியதும் இல்லை இந்தக் குளத்தில்( பக்-57) இவ்வரிகளுக்கும் வலிகளுக்கும் சொந்தமான கவிமனம்தான் வறண்டுவிட்ட நதிகள் குறித்து அக்கறைப்படுகிறதென்றால் மனச்சாட்சியுள்ள ஒவ்வொருவர் நெஞ்சிலும் ஈட்டியைப் போல் பாயும்தானே? நிலமற்றவன் ஒரு பிடி தானியத்திற்காய் எரித்துச் சாம்பலாக்கப்பட்டவன். ஒரு குவளை நீருக்காய்த் தெருத்தெருவாய் அலையவிடப்பட்டவனின் குரலாய் ஒலிக்கிறது கவிதைகள். இந்த நதிகள் பொங்கிப் பிரவகித்த பொழுது மட்டும் என் தாகம் தீர்த்ததா? இந்த மண்ணில் முப்போகம் விளைந்த பொழுது மட்டும் என் கலயம் நிறைந்த்தா? கேள்விகளில் தெறிக்கும் நியாயத்தின் சூடு தாங்காமல் தலை குனியட்டும் இத்தேசம். மானுடத்திற்காய்ப் போராடத் துடிக்கும் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் ஒரு நெருப்பு எரிந்து கொண்டுதானிருக்கும். சோலைமாயவனின் கவிவெளியில் வெண்மணியின் நெருப்பு ஓயாது எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. மழையற்ற இரவு .............. ( பக்-36) மானுடத்தின் நெடும் பயணத்தில் தீராக்கறையெனப் படிந்து விட்ட ஆணவக் கொலைகளின் மீதும் தன் பார்வையைப் பதிக்கத் தவறவில்லை. ( பக்-61) ################### தலித்தியம், பெரியாரியம், அம்பேத்கரியம், சூழலியம் என்று எதையும் விட்டு வைக்காமல் தனது கவிதைப் பயணத்தைத் தொடங்கியிருக்கிறார் சோலைமாயவன். எத்தனையோ திறப்புகளைக் கையளித்திருக்கிறார். அவரவர்க்கான திறப்பின் வழி, திறப்புகளின் வழி நாம் உள்ளே நுழையலாம். உலவிய பின் வெளியேறும் நம் மீது படிந்திருக்கும் குருதியின் வாசம். எதைக் கொண்டு கழுவப் போகிறோம்? ##################### நாம் வாழும் காலமே நாம் எது குறித்துப் பேச வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. நமது காலத்தில் நாம் அறத்தோடும் மறத்தோடும் வாழ்வதற்கு எது குறித்தெல்லாம் பேச வேண்டுமோ அது குறித்தெல்லாம் பேசக் கூடிய தொகுப்பாகவே இத்தொகுப்பைப் பார்க்கிறேன். இப்படிப்பட்ட கவிதைகளை, இப்படிப்பட்ட கவிஞர்களைக் கொண்டாடுவதன் வழி இத்தேசம் உய்வுறும். இனியொரு பட்டப்பகல் படுகொலைக்கு முன்பு எனக்கான ஆயுதங்களைக் கண்டடைய வேண்டிய காலத்தில் நிற்கிறேன். என்கிறார் கவிஞர். குரலற்றவனின் செங்குருதி வழியாக நாமும் அதைக் கண்டடைய முற்படுவோம்.

Monday, December 4, 2017

கவிஞர் கரிகாலன் உரை


சோலைமாயவன் என்றொரு 
கவிச் சகோதரன்!
💚
அது ஒரு பழையகாலத்து அய்யர் கட்டிய விடுதி.வீடு போலவுமிருந்தது.லாட்ஜ் போலவுமிருந்தது.நேரங்கெட்ட நேரத்தில் அங்கு ஸ்ரீயோடு போனபோது அம்சப்பிரியா இருந்தார்.'நாங்கள் மேனேஜ் பண்ணிக்
கிறோம்.நீங்க போங்க!' என அவரை அனுப்பிவைத்தோம்.
பொள்ளாச்சி ஈரமாக  இருந்தது.புது இடம்
போலவே தோன்றாமல் தூங்கிபோனோம்.
எல்லா நகரங்களிலும் காலையில் டீக்கடைகளை தேடுபவன்.காலற நடப்பது, புது நகரில் எதிர்பாராமல் வந்துவிட்ட மழைக்கு ஒதுங்குவது, சூடாக டீயைக் குடிப்பதெல்லாம் மேலான அனுபவங்கள்.
மீண்டும் அறைக்குள் வந்து குளித்து கிளம்
பிக்கொண்டிருந்தபோது சோலைமாயவன் வந்தார்.எளிமையான வெள்ளெந்தியானத் தோற்றம்.அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு அவரது 'விரல்களில் வழியும் குரலற்றவனின் செங்குருதி' தொகுப்பைக் கொடுத்தார்.
'எத்தனை காப்பி போட்டீங்க?' என்றேன்.
ஆயிரம் என்றார்.எனக்கு திகைப்பாகவும் பொறாமையாகவும் இருந்தது. இதை அதீத தன்னம்பிக்கை என்பதா? தன்கவிதைகள்மீது  அவர் கொண்ட காதலென்பதா?
தெரியவில்லை.  இன்றுதான் அவரது தொகுப்பை வாசிக்க நேரம் கிடைத்தது.
தமிழ்நிலத்தின்மீது தமிழர்கள்மீது அக்கறை கொண்ட கவிதைகள்.நமது நிலங்கள்,
ஆறுகள், வனங்கள்அழிந்த போனதன் அவல அரசியலை கண்ணீரோடு கடக்கும் கவிதை
களிவை.தண்டவாளங்களில் மனிதர்களைப் பலியிடும் சாதித்தீண்டாமையை நெஞ்சு சுட பேசும் கவிதைகளிவை.மனிதர்களின் நெஞ்சாங்கூட்டுக்குள் ஈரத்தைச் சுரக்க
வைத்து மனசுக்குள் ஒரு மழைப்பொழிவை நிகழ்த்திப்பார்க்கும் ஆர்வத்தோடு எழுதப்பட்ட கவிதைகளிவை.
சோலைமாயவன் போன்றவர்கள் பிஎஃப் லோன்போட்டு ஒரு ப்ளாட் வாங்காமல் மனைவிக்கு ஒரு ஆரம் வாங்கித்தராமல் ஏன் கவிதைப் புத்தகம் போடுகிறார்கள்?
கவிஞராவதற்கா? கவிஞனை அப்படி பெரிதாய் நாம் வாழும் சமூகம் மதிக்கிறதா என்ன!
ஆனாலும் சோலைமாயவன் தான் சந்திக்கும் சக ஊழியர்களிடம், நண்பர்களிடம் தனது தொகுப்பை கொடுக்கிறார்.ஒரு டீ வாங்கிக் கொடுப்பதை சந்தோஷமாக ஏற்றுக்
கொள்ளும் தமிழ்ச்சமூகம் தனக்கு ஒருவர் கவிதைப் புத்தகம் கொடுப்பதை எப்படி மகிழ்
ந்தேற்க தெரிந்திருக்க வேண்டும்.
நலங்கிள்ளி,நெடுங்கிள்ளி, குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளிவளவன் போன்ற மன்னர்
களெல்லாம் இடித்துரைத்த கோவூர்கீழார் எனும் புலவர் சொல் கேட்டு பழியிலிருந்து தம்மைக் காத்துக் கொண்டவர்கள்.
அத்தகைய கவிவம்சத்தின் தோன்றலே சோலைமாயவன் போன்றோரும்.
கண்டிப்பாக அடுத்தும் அவர் பி.எஃப் லோன் போட்டு கவிதைத் தொகுப்பு போடுவார்.
ஆனாலும் தமிழர்கள் ஏழைகள். 1000 தாங்கமாட்டார்கள்.வாங்கமாட்டார்கள்.300 போதும் சோலைமாயவன்!கவிதைப் புத்தகம் தங்கக்காசைவிட மேலானது. அதை எனக்கு
கூட சும்மா கொடுக்கக்கூடாது.நான் கொடுக்கமாட்டேன்.
உங்கள் கவிதை எழுதும் விரல்கள் சாதாரண
மானவையில்லை.அதில் மூவாயாரம் ஆண்டு தமிழ்க்கவிகளின் ஆவி குடிகொண்டிருக்
கிறது.வாழ்த்துக்கள் சோலை மாயவன்!

ரேவதிமுகில் அவர்களின்
எலக்ட்ரா முன் வைத்து
------------------
சோலைமாயவன்
-------------------------
சமூகத்தில் வெளியில் பெண்களின் இருத்தலை முன்னிறுத்தும் கவிதைகளின் நீட்சியாக
இந்த தொகுப்பு விளங்குகிறது

அழகான கவிதைகளுக்கு அணிந்துரை எழுவது அத்தனைஎளிதல்ல என்பதை ரேவதி முகிலின் எலக்ட்ரா கவிதைத் தொகுப்பினை வாசித்த பிறகே உணர்ந்துகொண்டேன் கவிஞர் க. பாலபாரதியின் வரியை நானும் வழிமொழிகிறேன்

இத்தொகுப்பில் விரிந்து கிடக்கும் ஒரு கவிதைக்கூட தவிர்க்கவே முடியாது
ஒவ்வொரு கவிதைக்குள் முன் வைக்கும் நுட்பமான அரசியலை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது

ஆண்களின் ஒழுகத்தை பகடி செய்யும் மூன்றுகவிதை  இத்தொகுப்பில் சேர்த்து இருகிறார் 
பிறர் மனை நோக்கா  பேராண்மை என்றும் கூறும் வள்ளுவரின்  காலம் தொடங்கி நவீன காலம் வரை ஆண் மனதின் வக்கிரங்களை தனது கவிதையின் வழியாக கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறார் ஆண் என்றும் நினைக்கும் பொழுது வெட்கி தலைக்குனிந்து நிற்கின்றேன்

 குமட்டல்
----------------
நடுரோட்டில்
குடல்சிதறி
பல்லிளித்துப் பரப்பிக்கிடக்கும்
நாயின் நினைவுதான் வருகிறது
காதலில் கசிந்துருகிக் கிடந்த
என்னை முகர்ந்துகொண்டே
நண்பனின் மனைவியைவருணித்த
உன்னைப் பார்க்கும் போதெல்லாம்

வாக்குமூலம்
--------------------
காமம் சுரக்கும் மாலை வேளைகளில்
நினைவுக்கு வரும் முகங்களில்ஒன்றுகூட
உன்னுடையதாயில்லை

----------------------
 இத்தொகுப்பின் தலைப்பு
எலக்ட்ரா
:(கிரேக்கத் தொன்மத்தில் வரும் பெண்
பெண் குழந்தைக்கு தன் தந்தையின் மீது ஏற்படும் ஈர்ப்பு 
இவள் பெயராலேயே எலெக்ட்ரா காம்ப்ளக்ஸ் என்று அழைக்கப்படுகிறது)

எலெக்ட்ரா என்பது பெண் அது மட்டுமல் தன் உடல்மீது நட்சத்திரங்கள் ஒளிரும் பெண் நாம் கற்பனை செய்து கொள்வோம்


--------------------


பெண்கள் வாழ்வியல் சித்தரிக்கும் கவிதை ஒவ்வொன்றும் இச்சமூகத்தின் விழும் சாட்டை அடியின் நுனி கோபத்தின் வெளிப்பாடு

பணத்திற்காவும் நகைக்காவும் அடித்து விரட்டும் புருஷனிடம் எப்படி தான் வருடம் தவறாமல் குழந்தைகளை மட்டும் எப்படி பெற்றுக்கொள்ள முடிகிறது
----------------
மனைவி இறந்தது நடக்கவே முடியாத தன்
பெண் குழந்தை தவிர்த்துவிட்டு இன்னொரு திருமணத்திற்கு தயாராகும்வுஅப்பா 

இரு வருடமாகியும் வராத அப்பா

புதுவீடு கட்டிக்கொச்டிருப்பதாய்ச்
சொல்லிச் சென்றார்
பரிதாப்ப்பட்டுப் பார்க்க வந்த
பக்கத்து வீட்டுப்பாட்டி

அப்பா கட்டிய புதுவீட்டுக்கு
நடந்துவசெல்வதாய்க் கனவு கண்டு
உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் ஆனந்தி

கட்டிய புது வீட்டில்
அடுத்த முதலிரவுக்குத்
தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்
அப்பா
------------+

 பெண் 
 மனதில்  உருவாகும் வன்முறை இல்லாத  சித்திரக் கதைகளில் பெண்கள் ஏன் தேவதையாக வர்ணிக்கிறார் என்ற அர்த்தம் அழுத்தமாக பதிகிறது
தெரிந்த அண்ணன் ஒருவர் அவர் எல்லா விரல்கள் கொண்டு விசில் அடிப்பார் ஒவ்வொரு விரல் கொண்டு விசில்அடிக்கும் பொழுது எல்லையற்ற ஆனந்தம் அடைவோம் அது போல நம் கவிஞர் ரேவதி முகில் அவர்கள் எல்லாப் பாடுபொருள்களையும் கவிதை மிக மிக நேர்த்திய  நெய்து இருக்கிறார் சாட்சியாக
இரண்டு கவிதைகள்

ரகசிய வனாந்திரங்களில் மண்டிய தாழம்புதர்கள் தாழம்புதர்கள்
மடலவிழ்க்கும் ஆளரவமற்ற பொழுதுகளில்
ஊர்ந்து வரத் துவங்குகிற அரவத்திற்குக்
கள்வத்திலூறிய பச்சைக் கண்கள்
தாழைக் கள்ளுண்ட பித்தேறி முறுக்கிய
நெளியுடலமெங்கும் முண்டிக்கிளம்பும் ப்ரக்ஞை
பிணைச்சாரைக்கானது
பிணையலின் பேராவல் சுழன்றடிக்கும் 
புலனைந்தின் ஊழிமூச்சில் கொதியுலையின் கொந்தளிப்பு
உடுக்கள் சிதறுண்ட கருவிசும்பில் பரவும் 
வெப்பத் தகிப்பில் பழுக்கக் காய்கிறது பவுர்ணமி
பற்றியெரிகிறது தாழங்காடு
கனிந்துகொண்டிருக்கும்
ஏதேன் தோட்டத்துச் செங்காயில்
நஞ்சேற்றத் துவங்குகிறாள் இச்சாதாரி


மிருகம் என்ற தலைப்பில் ஒரு கவிதை
சிறுத்தையென்ற நம்பிக்கையில்
மரமேறிக்கொண்டிருக்கிற பூனையைத்
தரையிறக்கப்
போதுமானதாக இருக்கிறது
ஒரு சிறிய எலி


கவிதை எப்பொழுதுமக்களால் கொண்டாடப்படும் என்றால் வாசிக்கும்
 கணத்திலிருந்து அவனுக்குள் ஒரு உரையாடலை நிகழ்த்தும்எனில் மக்களுக்கான கவிதையாகிறது கவிஞர் மக்கள் கவிஞராகிறார் அவ்வகையில் என்னுள் பல்வேறுஉரையாடலை
நிகழ்த்திய கவிதை படைத்திருக்கிறார் 
அதில் ஒன்று
துப்புரவு ஒழுகு  தலைப்பில் வரும்

வெகுநாட்களுக்குப் பிந்தைய சந்திப்பிலும்
வழக்கம் போலவே நினைவூட்டினேன் உனக்கு
எங்கள் வீட்டுப் புழக்கடையிலிருந்து
உன் தாத்தா மலம் அள்ளிச் சென்றாய்
என் தாத்தா சொன்னதை
எங்கள் தெருவின் சாக்கடையை
உன் அப்பா சுத்தம் செய்ததை
உன் சீருடையிலிருந்து
மலநாற்றம் வருவதாய்க்
கேலி செய்ததை
முறைத்தது முறைத்தாவாக்கில்
வழக்கம் போலவே மௌனமாய் இருந்தாய்
தற்போதையை நமது வேலை தொழிலைப்பற்றி
கேட்டுக்கொள்ளவேயில்லை
நீயும் நானும்
நானும் மறந்தும் கூட சொல்லவில்லை
அந்தப் பெருநகரத்தின் 
அடுக்குடமாடிக் குடியிருப்பொன்றில்
இருக்குமர என் வீட்டின்
நான்கு கழிவறைகளையும் சுத்தம் செய்வது
நான்தான் என்பதை


 இக்கவிதைக்குள் இயங்குகின்ற பொருள் எனக்குள் பல தேடலை உருவாக்கியது
1. கழிவறைகளை சுத்தம் செய்வது
2.குப்பைகளை அள்ளுவது
3.செப்டி டேங்க் சரிசெய்வது
இன்னும் பட்டியல்கள் நீளுகின்றன
ஒவ்வொரு நகரத்தின் அதிகலையில் கைகளில் எவ்வித பாதுகாப்பு இல்லாமல் குப்பை அள்ளும் கழிவு நீர் வாய்களை சரி செய்யும் மனிதர்களை நாம் சந்த்திருப்போம் 
21நூற்றாண்டென பீற்றிக்கொள்ளும் நாம் சகமனிதனுக்கு செய்யுகின்ற மிகப்பெரிய துரோகம் அல்லவா
இக்கவிதை இரண்டு செய்திகளை தருகின்றன
1.அடிமட்ட வேலைகளை செய்வது யார் யார்
1.ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள்
2.பெண்கள்
இந்த நிலைக்கு என்ன காரணம் நாம் பின்பற்றுகின்றன சாதிய மனநிலை தான் என்பதை புரிந்து கொள்ள வேன்டும்


இன்னும் இத்தொகுப்பில் ஏரளமாக கவிதைகளை நாம் 
 காட்டலாம் 
இவர் கவிதைக்கு சூட்டிய தலைப்புகள் வாசகனுக்கு கவிதைக்குள் நுழைவதற்கு ஒரு திறவுகோலாக அமைகின்றன 
கடைசியாக மிஸ்டர் சுப்பிரமணி என்ற தலைப்பில் வரும் ஒரு பெண்களில் அதிகாரங்கள் பிடுங்கப்பட்டு அங்கே அவளின் உடலும் மீதுஉள்ளத்தின் மீது காலம் காலமாக நடைபெற்று இச்சமூகத்தின் முகத்திரையை நார் நாராய் கிழிக்கப்படுகிறது
விரல்களில் வழியும் குரலற்றவனின் செங்குருதி நூல் குறித்து
கண்மணிராசா அவர்களின் உரை

"தேயிலை நிழலில்
உறங்குகிறது
சிறுத்தை."
இது  சோலை மாயவனின்
"விரல்களில் வழியும்
குரலற்றவனின் செங்குருதி"
நூலில் உள்ள கவிதை.
இயற்கையை சுரண்டும் நம் பேராசையின் விளைவை நடுக்கும் குரலில் பேசும் கவிதை.
சிறுத்தையென்பது சிறுத்தை மட்டும்தானா...?
அதனோடு அதன் அடர்வனமும்....காட்டாறும்..
மலைவாழ் மனிதனும்...அவர்தம் வாழ்வும்....பண்பாடும்....நிலமும்...என எல்லாமே நம்
பணத்தாசையின் கொடூர நிழலில் வாடிக்கிடப்பதை என்னவென்பது...?
தோழர்.ச.பாலமுருகனின்
சோளகர் தொட்டியில்
ஒருகாட்சி...
மலையை வெள்ளக்கார துரைக்கு சுற்றிக்காட்டிய மலைவாசியிடம் உனக்கு என்ன வேணுமோ கேள்..!
துரை தருவார்.....என்பார்கள்.
அதற்கு மலையின் மைந்தன்
"என்ன சாமி மலையே என்னுது....நீங்க என்ன தர முடியும்....!...என்பான்.
அந்த குரலை நெறிக்கும் விதமாகவே இன்று நிலைமை உள்ளது.
கூடல்...ஊடல்....இரங்கல்...
பிரிதல்...என.ஐந்திணை ஒழுக்கங்களையும் புறந்தள்ளி சுரண்டலும் சுரண்டல் நிமித்தமும் என நாம் மாறிப்போனதை தன் மெல்லிய நடுங்கும் குரலில் பேசுகின்றார் சோலை மாயவன்.
பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டம் நூலை வெளியிட்டுள்ளது.
வாழ்த்துக்கள்....சோலை.

Your 

... 
Learn more about RevenueStripe...

   
© 
மாயா-67
சிறகுகளின் மேலாடை பீய்த்திருந்த
இரவுகிளியொன்று
என் அறைக்குள் தஞ்சம்
அடைந்தது

அதன் அலகுகளில்
கூடுதல் சிவப்பு இருந்தது

நகங்கள் மழுங்கிய கால்களில்
வறண்ட ஆற்றின் ஈரமில்லாத மணல்துகள்கள் உதிர்ந்தன

பசியென கண்களுக்குள்
கூர்மையான கருவேல முட்களாய் என்னை
குத்தத்தொடங்கியன

அழும் குழந்தையின்
பசி போக்க தன் விரலை
சப்ப கொடுக்கும் தாயென
சிறிதுசிறிதாக நறுக்கப்பட்ட
கனிகளாக அதன் முன்னே
படுத்துக்கிடக்கிறேன்

முதல் துண்டை விழுங்கிய
பின்
சிறகுகளில் காட்டின் வாசம்
துளிர்க்க தொடங்கியது

என் படுக்கை அறையில்
நான் இல்லாமல் இருந்தேன்

சூரிய கதிர்களால் என் பகல திறக்க
வனத்தின் மரக்கிளையில்
தன் அலகுகளை துவட்ட
வானமெங்கும்  கமழ்ந்த்து
கனியின் மணம்
மாயா-63
தார்ச்சாலையில் இருந்து
சற்று
கீழறங்கி மண் பாதையில்
உன் நினைப்பில்
நடந்து போகிறேன்

 புற்களின் முகத்தில்
முத்தென தளும்பி நிற்கிறது
சற்றுமுன் பெய்த
மழையின் இசைகோர்வை

உள்ளங்காலில் நனைந்த
ஈரம்
மனதுக்குள் தேநீர் வாசம்
பூப்பெய்துகிறது

சிந்தனைக்குள் முழ்கி
நான்
பாதசாரியாக பயணிக்கிறேன்

பல கிளைகள் கொண்ட
மரத்தின் இலைகளில்
நின்ற
பூமிக்குள் விழாத
மழைத்திவலை
என் உதட்டின் நடுவில்
உன் முத்தமென விழுகிறது

மரக்கிளைகளில் தங்கிய
நீரினை தேடி
பறக்கிறேன்
நானொரு பகல்பறவையாகிறேன்
மாயா

Saturday, December 2, 2017

மாயா-81
வெள்ளைநிறப்பூக்கள் குலுங்கும் தாயின்அணைப்புகளாய் பச்சையிலைகளின் நிழல்கள்  நிற்கும்
அம்மரத்தின் கீழ் நின்றிருந்தேன்

அவ்வழியாக சென்ற
பேருந்திலிருந்து ஜன்னல் மேல்
உன்
நெருடலற்ற பார்வையின்
ஸ்பரிசம் என்னை திகைக்கச்செய்த்து

எனக்கான வெளிச்சப் பாதையைக்கண்டேன்
எனக்கான ஆதரவு நீட்டும்
கருவிழி கைகளைக் கண்டேன்
எனக்கான மௌன நீர்க்கண்டேன்
எனக்கான பசி தீர்க்கும் அமுதம் கண்டேன்
எனக்கான கருமேகம் கண்டேன்
எனக்கான ஆடை தரும்
எனக்கான ஆடைநெய்யும் தறியை கண்டேன்
எனக்கான  பெருகும் சுனையை கண்டேன்
எனக்கான வாழ்வியல் தேசம் கண்டேன்
எனக்கான போர் மூளும் இரு வாள் கண்டேன்
மீண்டும் வரும்
இச்சாலையில்
நானொரு மரமாய் நிற்ப்பேன்
உனக்கான நிழல் விரித்து
மாயா